Ik geef het niet graag toe maar de motivatie om te rijden is een beetje tanende. Ik kruip tijdens de week te laat in bed zodanig dat ik met de auto naar het werk rij terwijl ik nochtans mezelf heb voorgenomen om zoveel mogelijk met de fiets te gaan werken. En als ik dan een dagje moet doppen geraak ik gewoon niet uit bed waardoor ik niet kan gaan rijden want het is al veel te laat en de huishoudelijke taken stapelen zich dan te veel op.
Zo was mijn plan voor deze week om 4 dagen met de fiets te gaan werken, de vrijdag nogmaals de tocht van Team Verada gaan verkennen (die voor Kom op Tegen Kanker), vandaag dan een kleinere rit samen met een Verada kompaan te rijden en morgen dan de rit met Team Verada.
De vrijdag begon al goed. Mijn schoonbroer zou om half twaalf mij oppikken om samen een cadeau te gaan halen voor mijn pa in de nieuwe vestiging van Van Eyck (mooie winkel BTW). Ik plande een nieuwe sessie op de rollen van rond een uur of 7 tot 11. Helaas rolde ik pas om 1Ou15 uit bed.
Herkansing deze ochtend dan maar. Vastbesloten niet terug om 10u15 uit mijn bed te rollen, rolde ik dan maar om 9u15 uit bed. Toch al een uur vroeger. Op karakter dan toch maar alles klaargemaakt om een uurtje later te vertrekken. De geplande rit zou me normaal via de zwarte berg, de Catsberg en Casselberg 133km later terug in Lauwe moeten brengen. Maar je voelt het al komen, niets was minder waar.
Eenmaal de zwartenberg over was zowat de hele regio overgenomen door autorally. Ieder zijn hobby natuurlijk maar dit betekende dat ik een ommetje zou moeten maken om toch maar de cats en casselberg te doen en de seingever wist me dan nog eens te vertellen dat er normaal gezien in godewaersvelde ook een autorally plaatsvond. Met andere woorden, veel kans dat het daar ook niks zou zijn.
Toch al 40km onderweg besliste ik dan maar om wat rond te peddelen in de streek in de hoop een groepje te vinden en eventueel aan te sluiten voor enkele kilometer. Pas halverwege de afdaling op de zwarteberg had ik al geluk. In tegengestelde richting waren er 5 dapperen die omhoog aan rijden waren. Vlug mijn draai gepakt en me in de groep gesmeten.
Ze verwelkomden me hartelijk en de toon was al direct gezet toen iemand me zei dat ik zeker mijn deel van het kopwerk zou moeten doen want anders zou dit niet pakken! Ik zie dat dit geen probleem zou zijn waarop de persoon reageerde dat hij dit maar om te lachen zei. Ik voelde een leuke rit aankomen.
Elk om beurt namen we met rugwind de kop en met een rotvaart reden we richting.. ja, waar was ik naartoe aan het rijden??? Poperinge voorbij begon ik me vragen te stellen en bleek dat deze groep naar Veurne toe aan het rijden was. Niet echt mijn richting uit maar ik wou wel wat kilometertjes bollen en zei dat ik wel even zou meerijden en dan onderweg gewoon mijn fiets zou draaien.
Net op het punt dat ik aanstalten maakte om te draaien, kwame we ter hoogte van de Lovaart en we kwamen op een weg naast deze vaart en plots werden we op een lint getrokken en werd er een halve tijdrit gereden met snelheden goed boven de 40km/u. Just my style!
Na een eindje bollen werden er demarrages gezet omdat er blijkbaar enkele kilometers verder een brug was waar er altijd gesprint werd en gretig deed ik mee. Uiteindelijk reed ik op een gegeven moment een tijd aan kop aan een goeie 48-49 en bleef er 1 iemand over die af en toe koerst en die knalde me er dan af in de sprint.
Ambiance a volonté en ik amuseerde me rot! maar plots kwam de ontnuchtering toen ik plots in Veurne stond met 90km op de teller en mijn GPS me vertelde dat ik nog 60km met wind op kop te rijden had naar huis. Harken en beuken tegen de wind in dus.
Ik bedankte mijn kompanen voor de leuke rit en zette de calvarietocht in richting huiswaarts. Het was bij wijlen toch erg afzien en nog een geluk dat de wind het laatste uur wat ging liggen. Zo raakte ik toch thuis met een zeer mooi gemiddelde, 152 km op de teller en tijd voor het laatste wedstrijduur te bekijken van de Omloop.
De moral is weer op en top en ik ga er weer 200% voor!